Knallen op de Wallen: ‘Amsterdam Empire’ op Netflix is de vermakelijkste vechtscheiding in tijden

Bij de start van ‘Amsterdam Empire’ staat de Nederlandse drugsbaron Jack van Doorn, eigenaar van een keten van coffeeshops die iedereen in Amsterdam van de juiste stuff voorziet, op de wereldberoemde Walletjes wanneer zijn naam wordt geroepen. Een paar seconden later weerklinken twee schoten, Jack valt bloedend neer en de serie springt een maand terug in de tijd.

Eerst de misdaad laten zien, daarna uitleggen hoe het zover is kunnen komen: het is een populair procedé in tv-series. Het briljante begin van ‘Breaking Bad’, met die neerdwarrelende broek in de woestijn en Walter White in zijn ondergoed, is één van de bekendste voorbeelden uit de recente geschiedenis, ‘The White Lotus’ doet het nu al drie seizoenen op een rij. Maar er is een reden waarom het trucje zo graag wordt gebruikt: het werkt. Ook in ‘Amsterdam Empire’ zit je na die schietpartij op de Walletjes op het puntje van je stoel, en ben je benieuwd waaróm de man die even later weer springlevend in zijn auto over de snelweg raast, neergekogeld werd.

Net zoals Ferry Bouman uit ‘Undercover’, van dezelfde makers, is Jack van Doorn (Jacob Derwig) een misdadiger die in een vingerknip het soort feiten pleegt waaraan normale mensen niet eens durven te denken, maar ook een beetje een mislukkeling. In ‘Amsterdam Empire’ loopt hij eerst achter zijn pik aan, en daarna achter de feiten. Hij is getrouwd met de flamboyante ex-zangeres Betty (Famke Janssen), maar gaat vreemd met de tv-journaliste Marjolein Hofman (Elise Schaap, opnieuw het gangsterliefje). Als de affaire uitkomt en Betty ontdekt dat Marjolein zwanger is, besluit ze haar man te raken waar dat het meeste pijn doet: zijn coffeeshops. Vóór hij het goed en wel beseft, dreigt Jack zijn levenswerk te verliezen aan zijn ex.

Naar veel diepgang of een kritische doorlichting van het drugsbeleid in Nederland hoef je in ‘Amsterdam Empire’ niet te zoeken: van bij het begin is duidelijk dat deze reeks gemaakt is om te entertainen. Maar dat lukt ook wonderwel: het moet geleden zijn van die tussen Astrid Bryan en den John dat een vechtscheiding zo leuk was om te volgen. Het tempo wordt strak gehouden (de afleveringen klokken af rond de veertig minuten), er zijn enkele heerlijk uitzinnige scènes (hoogtepunt: een duel tussen Jack en Betty op een mechanische stier in de vorm van een enorme penis) en Famke Janssen amuseert zich kostelijk in haar rol als de bedrogen en wraakzuchtige echtgenote.

Ook de soundtrack is een feest, een schatkist vol Nederlandse songs uit vervlogen tijden, van schlagers en levensliederen tot de sixtiesrock van Shocking Blue. Eén liedje is nieuw: ‘Forever pour toujours’, dat ene hitje waarop Betty vandaag nog altijd teert. Het nummer – mede door regisseur Jonas Govaerts geschreven – is een luchtig niemendalletje dat zich meteen in je hersenpan nestelt, en zodoende een mooie samenvatting van ‘Amsterdam Empire’ zelf: heel veel eeuwigheidswaarde durven we deze serie niet toe te dichten, maar de kans bestaat dat ze, nog meer dan ‘Undercover’, via Netflix de wereld rondgaat. Daar steken we een mooi gerolde toeter voor op!